Mei is een bijzondere maand. Niet meer pril, maar ook nog geen volle oogst. Een tussenruimte, waarin zichtbaar wordt wat zich begint te vormen. Ook in organisaties bestaat deze fase. Initiatieven krijgen vorm. Ideeën beginnen te leven. Er ontstaat volop beweging. Dat voelt vaak als vooruitgang. Maar precies daar ontstaat ook een andere uitdaging. Niet alles wat groeit, verdient jouw aandacht. De misvatting van groei Veel leiders reageren op groei door méér te doen. Alsof elke

Bart Vanhalle (49) balanceerde tussen twee grote, succesvolle carrières. Zijn agenda was overvol en de vraag die hem naar coaching dreef, was helder: moet ik kiezen? Wat volgde bij Debbie Baute was geen simpele time-management cursus, maar een diepgaande, holistische reis naar zichzelf. Bart, een snelle denker wiens neurodivergente brein met 101 zaken tegelijk bezig is, voelde direct de klik. Hij zocht naar een coach voor zijn werk, maar vond een facilitator voor een belangri

Na de vulkaanuitbarsting Een tijd geleden bezocht ik het Nationaal Park Timanfaya op Lanzarote. Op het eerste gezicht voelt het als een plek waar het leven verdwenen is. Het landschap is droog en donker, vormgegeven door lava en stilte. Het is moeilijk voor te stellen dat hier ook maar iets kan groeien. In de 18e eeuw bedekte een reeks vulkaanuitbarstingen een groot deel van het eiland. Hele dorpen werden verwoest en het land werd onbewoonbaar. Wat ooit leefde, veranderde in

Leiderschap draait niet alleen om ratio en strategie, maar ook om wie je bent als mens. Malik Azzouzi ontdekte dat pas echt toen hij bij Debbie een coachingstraject startte. Wat begon met energieverlies en stress, eindigde in een radicale -meer gealigneerde- keuze, op professioneel én persoonlijk vlak. Met zijn stevige rugzak aan vaardigheden bouwde Malik Azzouzi (41) aan een prachtig professioneel pad dat zich kenmerkt door leidinggevende functies met een focus op marketing,

In tijden van transitie ontstaat bijna automatisch één reflex: versnellen. Meer initiatieven. Sneller beslissen. Snelheid voelt als daadkracht. Ze geeft ons het gevoel dat we grip hebben. Dat we handelen in plaats van afwachten. Maar vaak versnellen we omdat het ongemakkelijk is om niet te weten. Omdat stilstand ons confronteert met wat nog niet uitgekristalliseerd is. In complexe systemen brengt extra snelheid zelden echte helderheid. Ze kan beweging creëren, maar ook verhul

Sommige stilte voelt ruim en helder. Ze brengt focus, ademruimte en overzicht. Andere stilte voelt anders. Netjes, vriendelijk en tegelijk leeg. Vergaderingen verlopen soepel, maar er wordt weinig nieuws gezegd. Teams leveren wat gevraagd wordt, maar nemen nauwelijks initiatief. Besluiten worden genomen en verdwijnen geruisloos in de achtergrond. Dit is geen rust. Dit is bevriezing. Bevroren raken is geen onwil Wanneer druk te lang aanhoudt, of onzekerheid te groot wordt, kun

Januari heeft zijn eigen ritme. De natuur keert naar binnen. Boven de grond lijkt er weinig te gebeuren, maar onder de oppervlakte wordt er veel voorbereid. Leiderschap werkt vaak net zo. Wanneer we binnenin wat ruimte maken, kunnen we het veld om ons heen beter voelen en zien wat onze aandacht nodig heeft. Dat eenvoudige luisteren is de kern van field awareness. Geen zwaar of mystiek concept, maar een zachte manier van merken wat het systeem al aan het doen is. Januari helpt

December draagt twee ritmes tegelijk. Aan de buitenkant: deadlines, lijstjes, lichtjes. Aan de binnenkant: een stille uitnodiging om te vertragen en te luisteren. De natuur zit al in winterstand. Ze keert naar binnen, spaart energie, maakt de bodem klaar. Wij versnellen nog even, om het jaar goed af te ronden. Die spanning is echt. Het duwen en het trekken. Het lawaai en de stilte. We denken vaak dat we moeten kiezen, maar misschien gaat december over het leren (ver)dragen va