Als je droom instort, heb je een anker nodig

Hoe Laura een andere manier van leiden vond

Van buitenaf leek de carrière van Laura Kunnen een succesverhaal. Ze bereidde zich voor op een management buy-out en een toekomstige CEO-rol binnen een groeiend internationaal logistiek bedrijf. Haar pad leek helder.

Maar vanbinnen begon er iets te schuren.

“Ik voelde dat ik ondersteuning nodig had om tijdens dat hele proces verbonden te blijven met mezelf”, vertelt Laura. “Ik werkte in een erg rationele, prestatiegerichte omgeving. Na verloop van tijd begon ik te voelen dat de manier waarop mensen binnen de organisatie werden aangestuurd, niet langer goed voelde voor mij.”

Dat was het moment waarop ze met Debbie Baute begon samen te werken.

De brug tussen ratio en intuïtie

“Wat me meteen opviel in Debbie’s aanpak, was haar vermogen om beide werelden samen te brengen: het analytische en het intuïtieve”, zegt Laura.

De gesprekken hielpen haar opnieuw contact maken met iets wat ze stilaan had leren onderdrukken: haar eigen innerlijke waarnemingen.

“Ik durfde meer te vertrouwen op wat ik voelde.”

Die innerlijke verschuiving begon ook haar leiderschap te veranderen.

In plaats van enkel te focussen op technische competenties en individuele prestaties, werd Laura steeds nieuwsgieriger naar de gezondheid van het bredere ecosysteem rond het team.

“Welke sterktes zijn er al aanwezig? Welke energie ontbreekt? Welke omgeving zorgt ervoor dat mensen samen kunnen floreren?”

Die vragen begonnen door te werken in aanwervingen, teamdynamieken en uiteindelijk ook in de cultuur van de organisatie zelf.

Het ecosysteem verandert mee met de leider

Een van de grootste verschuivingen zat in de manier waarop mensen werden aangeworven.

“Vroeger lag de focus vooral op expertise”, vertelt Laura. “Maar ik besefte dat iemand heel competent kan zijn en toch het ecosysteem niet versterkt.”

Naarmate de organisatie meer aandacht gaf aan vertrouwen, openheid en complementaire sterktes, veranderde ook de sfeer binnen het bedrijf.

Het team groeide snel, maar belangrijker nog: mensen bleven.

“Er kwam meer openheid, meer vertrouwen en meer positiviteit in het bedrijf.”

En er gebeurde nog iets opvallends.

“In plaats van voortdurend op zoek te moeten gaan naar de juiste mensen, voelde het alsof de juiste mensen óns begonnen te vinden.”

Voor Laura werd dat een van de duidelijkste voorbeelden van ecosysteemleiderschap in de praktijk.

“De energie die je creëert binnen een systeem bepaalt wat en wie het systeem aantrekt.”

Een ander soort steun

Enkele jaren later sloot Laura zich aan bij Debbie’s Ecosystem Leadership Circle, een leergroep waar leiders uit verschillende organisaties regelmatig samenkomen om te reflecteren, te leren en elkaar te ondersteunen in de dagelijkse realiteit van leiderschap.

“Die ervaring heeft mij nog verder veranderd”, vertelt ze.

De Circle werd veel meer dan een professionele leeromgeving. Het werd een vertrouwelijk ecosysteem waar moeilijke gesprekken open en eerlijk gevoerd konden worden.

“Een plek waar mensen konden spreken over onzekerheid, moeilijke beslissingen en spanningen in leiderschap zonder te moeten doen alsof ze alles onder controle hadden.”

Die steun werd extra belangrijk toen het management buy-out traject binnen het bedrijf begon te verschuiven.

“Mijn visie voor de organisatie ben ik nooit ontgroeid. Integendeel. Ik voelde me er net nog sterker mee verbonden. Maar soms toont groei ook waar jij en het systeem niet langer in dezelfde richting bewegen.”

Wanneer één systeem uit elkaar valt, heb je een ander anker nodig

Wat het verschil maakte, was dat Laura die spanning niet langer alleen hoefde te dragen.

“Via de Circle had ik mensen rond mij die me hielpen verbonden te blijven met mezelf tijdens een heel moeilijke periode. Soms boden ze praktische steun. Soms hielpen ze me gewoon helderder reflecteren.”

Wanneer ze vandaag terugkijkt, blijft vooral één inzicht hangen:

“Wanneer één systeem uit elkaar begint te vallen, heb je een ander anker nodig.”

De Circle gaf haar een plek waar ze geen zekerheid hoefde uit te stralen.

“Ik kon de twijfel, de spanning en de complexiteit van wat ik meemaakte delen zonder het alleen te moeten dragen.”

Uiteindelijk nam Laura de moeilijke beslissing om afstand te nemen van de toekomst die ze oorspronkelijk voor zichzelf had uitgestippeld.

“Het was geen impulsieve beslissing. Integendeel. Ze kwam er na jaren van innerlijk werk en reflectie.”

Leidinggeven vanuit alignment

Vandaag beschrijft Laura zichzelf als iemand in een tussenfase. Het oude pad past niet langer, terwijl het volgende hoofdstuk zich nog aan het ontvouwen is.

En toch spreekt ze met opvallende rust over die onzekerheid.

“Ik maak geen keuzes meer op basis van wat van mij verwacht wordt”, zegt ze. “Ik kies vandaag anders.”

Wat het diepst veranderde, was niet alleen haar manier van leidinggeven, maar ook hoe ze zich verhoudt tot zichzelf, tot anderen en tot de ecosystemen rondom haar.

“Wat ik merk, is dat wanneer je meer in alignment komt met jezelf, ook de ecosystemen rondom jou beginnen te veranderen. Andere mensen verschijnen. Andere gesprekken worden mogelijk. Andere vormen van steun ontstaan.

Je stopt met verbindingen forceren die niet langer passen. En stilaan begin je jouw mensen te vinden.”